Archives for category: eten

En met de kerst in het vooruitzicht denk ik dat menig ontbijttafel wel opgeschrikt gaat worden door deze jongen, de Krentenbolmuis (361). Altijd leuk voor de kleintjes.

Maar even… op de allereerste kerstdag verschijnt hier de allerlaatste muis. Toen realiseerde ik me in enen dat de kans op oliebollenmuis daarmee dus wel verkeken was!  Nou vooruit dan maar dacht ik, op naar de olliebollenkraam en haal een zak van die dingen.

Nou niet één die ook maar iets van een muis weg had natuurlijk. Anyway,  je offert je op en mept zo’n stuiterbal eerst in de magné en vervolgens op een schoteltje….   komt er een Poedersuikermuis (362) aansluipen. Die zag ik ff niet aankomen!

Advertenties

Het ging zo. Een dropje is goed voor mijn keel leek me en ik kocht een zak, die toen in bloedtempo aan gewicht verloor, wat me zo ergerde dat ik dacht, laat ik er maar een Michelindropmuis (356) van maken dan is iets minder doelloos,  dit gevreet, aldus geschiedde en ik prikte in mijn vinger met een satéstokje, wat natuurlijk de over mezelf afgeroepen straf was en daarna kieperde ik de hele mikmak in de vuilnisbak.  Nou, weet je er van.

En dan nog wat: Margriet wilde  twee muizen waar ik niks meer mee ging doen wel adopteren.  Nou dat hebben ze geweten de stakkers, eerst rukte ze hun kop eraf, daarna kregen de dames een nieuw lijf en toen…… waren de lelijke eendjes veranderd in mooie zwanen. Op haar blog zie je de totale make-over (ze wonen in een winkeltje. leuk man!)

Dank je wel Margriet, je hebt er iets heel speciaals van gemaakt!  Het zijn gewoon nieuwe muizen! Vandaar dat dit de allerallerallerallerallerallerlaatste gastmuizen van dit project worden, gewoon omdat ik dat lekker zelf mag weten! Twee schitterende Muizendames! (357)

Puntenslijpers van deze soort, dààààr heb ik nou een zwak voor, ik hoop er nog altijd eentje tegen te komen op een rommelmarkt. Nieuw zijn ze best duur hoor. Deze stond in een etalage in het Keulen te sjansen naast hele mooie vulpenjongens en meisjes. Schitterend.

Zo’n ding doet me denken aan vroeger, toen het een grote eer was om met de puntenslijper van de juf je schrijfgerei te scherpen. Voor je op de lagere school met een pen aan de slag mocht werd er eerst met potlood geschreven. Leverde me nog een jeugdtrauma op (ja, ja , dat verhaal kennen we nu wel) , ik had zo mooi dun (lees: zonder hard te drukken) de zinnetjes neergevlijd en ging vol verwachting, het nieuwe schriftje in de knuistjes, mijn lof oogsten bij de juf, maar helaas….. ‘zij kon het niet lezen’ deelde ze nogal bot mee. Mijn kinderhart brak mensen. echt waar.

Afijn een puntenslijpermuis (348) krijg je er gratis bij, wanneer je het leuk vindt om je potloden aan twee kanten te slijpen. Ja meer mogelijkheden zijn er niet hè, anders deden we dat ook nog wel!

Afijn, nog even een saillant detail, bovenstaande muismachine poept Muizen, kijk maar (349) Puntenslijpselmuis

En Margriet kon het niet laten, toen ze zag dat er een muis in haar pompoensoep rondzwom, pakte ze als de wiedeweerga haar camera en legde de zure roomse jongen voor het nageslacht vast. Hoewel er een gastmuizenstop is, kon ik deze niet weerstaan. De allerallerallerlaatste dus;  zie um zwemmen…. Zure Roommuis.

Kaasschaafmuis was het eerste exemplaar waarvan ik dacht toen ik um tegenkwam; heb ik jou al niet eens eerder vastgelegd voor het nageslacht? Na 338 muizen is dat niet zo heel gek natuurlijk, want ze lijken allemaal op elkaar. Ja ik ben aangevallen door een muis, agent. Echt? Ja, echt waar! Hoe zag hij er uit dan? Nou, uhm smal toelopende snoet, grote ronde oren en een staart. Uhhuh…  Ik heb de gedachte maar van me afgezet, als dit nr twee is, so be it, hoe meer zielen hoe meer vreugde!

Afijn , en dan nog zoiets, dilemma, dilemma. Want moet je dat nou zeggen tegen zo’n firma van de vleesvervangers ‘Mensen er zat een muis in uw kaasburgerpakketje!’  Of maak je jezelf dan onsterfelijk belachelijk. Maar hoe komt zo’n beest daar hè, en is dit dan een kaasburgermuisetende kaasburgermuis, of is het ding getransformeerd zoals je bij aliens wel eens ziet (in films hè, dat heb ik dan nog niet meegemaakt in het echt). Wanneer heeft dit plaatsgevonden, in de supermarkt. op het aanrecht of toch in de fabriek. Tja, weet niet. Maar goed, ik deed mijn ogen dicht en mikte het beestje in de pan. Nou, lekker hoor!

Gastmuizen vandaag, de allerlaatse gastmuizen van het project, want de tijd dringt en er is nog een boel te doen! Muis 335 komt van Wieneke, ze is momenteel hooked aan het uhh umago… hmm…. origa.. nee…. amigurumi, dat is het . Nou en laten ze die haaksels nou ook in muizensmaak hebben! Dus….

‘Omdat ik zoveel van je hou’, schreef ze… nee joh,  dat schreef ze niet maar wel dat dit eigenlijk een valentijnsmuisje is, en dat het project dan niet meer bestaat, dus daarom komt ie nu voorbij. Nou ik zeg, laten we het koppelen aan de kerstgedachte eej! Bedankt Wieneke voor dit 13 cm grote, gehaakte Kerstmuisje. (wil je het patroontje ofzo, gewoon Wieneke lastig vallen hoor!)

Muis 336 had Christel een oogje op, al ging het bijna niet door, want ze was het gevalletje de hele tijd kwijt. Heeft Christel zo’n puinhoop in huis dat er om de haverklap een muizenspeurtocht georganiseerd moet worden? kun je je dan afvragen! Nou ter geruststelling, nee dat heeft ze niet, want dit Knoopmuisje is gewoon te klein voor woorden. Ik moest zelf al aan de zoek! Tis een beauty. Christel heeft de muis niet zelf gemaakt, maar wel gevonden, gezien het formaat natuurlijk heel bijzonder en vandaar dat dit Knoopmuisje uiteraard een gastmuis mag zijn! Dank voor dit scheetje en ook dank voor het mooie gehaakte hoesje waar ze in zat! (en heb je een kek hoesje nodig voor je telefoon, dan is Christel je vrouw).

Jantina, de moeder van Jeetje, deed een pak muisjes open, dus dat daar een stroom van deze jongens , meisjes en ikweethetnognietjes uit kwam zetten is niet zo verwonderlijk natuurlijk! Ze wist drie Muisjesmuizen te strikken voor een fotoshoot en ik vind ze er bijzonder elegant opstaan! Dank je wel Janita en de groeten aan Jeetje in de jeetjeswinkel, nog zo’n schatje!

‘Zie je dat? een muis!’, roep ik regelmatig en dan wijs ik naar iets wat zich ergens om mij heen bevindt en degene in mijn gezelschap wijst dan nog net niet naar het voorhoofd.  Tja zo gaan die dingen. Gelukkig ben ik niet de enige met een afwijking getuige de mooie zoekmuizen die ik zo nu en dan ontvang. Voor de mensen die wat moeite met herkennen hebben zijn de foto’s wat aangepast.

Deze muis zat in een kerkbank en werd gespot door Muriël

En deze kekke trippelmuis zat in enen op de cracker van Margriet!

Best een vriendelijke jongen hoor, maar ze zijn met teveel, dat is mijnvoornaamste bezwaar. Scharrelen wat tussen het groente-afval en zullen uiteindelijk zelf ook tot compost verworden.

Maar goed het enige wat je moet doen is de GFT bak goed gesloten houden en op tijd de je keukenschaaltje leegmikken (heel snel, dat wel) , anders sta je nog oog in oog met zo’n geval, moet je niet willen eej, moet je gewoon niet willen. Ik wilde het ook niet, maar ja, er gaat wel eens wat mis. Say what??? Er gaat wel eens wat mis. Ah, ok.

*klik maar even op het plaatje, tis zo’n zootje!

Weet je wat het is…  bepaalde dingen in het leven daar wil je van op aan kunnen. Dat de wijzers van mn atoomklok bijvoorbeeld altijd vooruit gaan, zelfs als de tijd een uur teruggezet wordt, of dat je bij een sprong omhoog ook weer naar beneden zult komen. Dat je haar gelukkig aangroeit wanneer de kapper zijn bad hair day op jou botvierde, of dat je iemand kent die altijd zal lachen om je grappen, hoe voorspelbaar ook.

Dat uien laten huilen en peper doet niezen, dat het paard van Sinterklaas toch wel weer opduikt ook al heeft het de schijn van niet en dat je er zeker van kunt zijn dat de zon is opgekomen in het oosten hoewel hij verder de hele dag verstek laat gaan…. maar dat een lullig spinaziedeelblokje nooit meer een gewoon spinaziedeelblokje zal zijn… dat vind ik nou zo schokkend.

Één ei is geen ei en twee ei is een half ei.. kan wel zo wezen maar meer komen er niet hoor. Anyway,  ik nam een ei en dacht, jij hebt volgens mij wat last van overdruk (eigenlijk ben ik de eierfluisteraar,weetje, tis een gave) , dus ik boorde een aantal gaatjes en gooide hem daarna in een pannetje water. Kwam deze jongen tevoorschijn. Lollig hè. Had ik het weer eens goed aangevoeld, want die oren, neus en staart moesten er gewoon uit! Eigenlijk is het een Cholesterolmuis , wat opgeblazen typetje en zo maar te verwarren met een varkentje of een dikke kater. Maar dat doen we niet hè. Nee.