Als je bakpapier een eigen leven gaat leiden dan weet je wel dat Bakpapiermuis niet ver uit de buurt is.

Pfff lastig, maar goed, ik had een recept gevonden op  internet. Een soort mueslikoek, maar dan zonder boter en suiker! Nou dat leek me wel wat!  Moesten er eiwitten geklopt worden. Snotverpielekes zeg, trek ik een la open, bleek mn kloppertje vermuisd! ‘Is dat onze garde?’ vroeg Muisman en fronste z’n wenkbrauwen, ‘nou doet ie het zeker niet meer?’

Tuurlijk deed ie het nog wel, je moet alleen niet je vingers in de muizenoren stoppen als het beestje kloppert, ja logisch lijkt mij. Anyway, na het nodige mengwerk belandde de koek in de oven.

Twintig minuten bakken en dan meteen in stukken snijden stond er in het recept. En écht, dat wilde ik doen, van die mooie vierkantjes enzo… ja, lauw loene, Helemaal onderin de koek begon het te wringen. Verdeurie, daar zat een muisje. Voorzichtig sneed ik um los. En toen echt waar, kijk ik nog ‘ns neeeeeeeeeee, geloof je niet zat er een HELE GROTE boven in. Zelden vertoond, maar liefst 2 Mueslikoekmuizen!

Dat wordt lastig delen. Lijkt me dat Muisman de onderste krijgt, offer ik me wel op en verorber de bovenste!

Advertenties