Het leven van Stuntmuis gaat niet over rozen. Hij gaat er steeds kreukeliger uit zien en zn bekkie verraad ook dat het um zwaar valt. Toch blijft de dappere onvermoeibaar in het schietapparaat kruipen, wachtend op het grote moment; de knal en een paar seconden van volledige vrijheid. Tot een harde aanvaring met het plafond volgt en daarna de onvermijdelijke gang neerwaarts.

‘Is al deze ellende dat echt waard?’, vroeg ik Stuntmuis en keek het beestje meewarig aan terwijl hij lag bij te komen van zijn laatste vlucht. Hij riep volmondig JA! terwijl hij zichzelf bij elkaar raapte en richting trechter sjokte, maar voegde er iets zachter achter aan toe  ‘en wat moet ik anders…  een vak heb ik ook niet geleerd.’

Advertenties